Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Nederlands en tekst - Niccolò Machiavelli

De vertaling van Discourses On The First Decade Of Titus Livius - Niccolò Machiavelli in Nederlands en de originele liedteks
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Italiaans en teks - Niccolò Machiavelli Italiaans
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Engels en teks - Niccolò Machiavelli Engels
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Spaans en teks - Niccolò Machiavelli Spaans
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Frans en teks - Niccolò Machiavelli Frans
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Duits en teks - Niccolò Machiavelli Duits
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Portugees en teks - Niccolò Machiavelli Portugees
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Russish en teks - Niccolò Machiavelli Russish
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Nederlands en teks - Niccolò Machiavelli Nederlands
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Zweeds en teks - Niccolò Machiavelli Zweeds
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Noors en teks - Niccolò Machiavelli Noors
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Deens en teks - Niccolò Machiavelli Deens
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Hindi en teks - Niccolò Machiavelli Hindi
Discourses On The First Decade Of Titus Livius : Vertaling in Pools en teks - Niccolò Machiavelli Pools
Hieronder vindt u teksten , muziekvideo en vertaling van Discourses On The First Decade Of Titus Livius - Niccolò Machiavelli in verschillende talen. De muziekvideo met het audiotrack van het nummer wordt automatisch rechtsonder gestart. Om de vertaling te verbeteren kunt u deze link volgen of op de blauwe knop onderaan drukken.

Liedtekst Discourses On The First Decade Of Titus Livius
van Niccolò Machiavelli

Of the Religion of the Romans.

Though Rome had Romulus for her first founder, and as a daughter owed him her being and nurture, nevertheless, when the institutions of Romulus were seen by Heaven to be insufficient for so great a State, the Roman senate were moved to choose Numa Pompilius as his successor, that he might look to all matters which Romulus had neglected. He finding the people fierce and turbulent, and desiring with the help of the peaceful arts to bring them to order and obedience, called in the aid of religion as essential to the maintenance of civil society, and gave it such a form, that for many ages God was nowhere so much feared as in that republic. The effect of this was to render easy any enterprise in which the senate or great men of Rome thought fit to engage. And whosoever pays heed to an infinity of actions performed, sometimes by the Roman people collectively, often by single citizens, will see, that esteeming the power of God beyond that of man, they dreaded far more to violate their oath than to transgress the laws; as is clearly shown by the examples of Scipio and of Manlius Torquatus. For after the defeat of the Romans by Hannibal at Cannæ, many citizens meeting together, resolved, in their terror and dismay, to abandon Italy and seek refuge in Sicily. But Scipio, getting word of this, went among them, and menacing them with his naked sword, made them swear never to abandon their country. Again, when Lucius Manlius was accused by the tribune Marcus Pomponius, before the day fixed for trial, Titus Manlius, afterwards named Torquatus, son to Lucius, went to seek this Marcus, and threatening him with death if he did not withdraw the charge against his father, compelled him to swear compliance; and he, through fear, having sworn, kept his oath. In the first of these two instances, therefore, citizens whom love of their country and its laws could not have retained in Italy, were kept there by the oath forced upon them; and in the second, the tribune Marcus, to keep his oath, laid aside the hatred he bore the father, and overlooked the injury done him by the son, and his own dishonour. And this from no other cause than the religion which Numa had impressed upon this city.

And it will be plain to any one who carefully studies Roman History, how much religion helped in disciplining the army, in uniting the people, in keeping good men good, and putting bad men to shame; so that had it to be decided to which prince, Romulus or Numa, Rome owed the greater debt, I think the balance must turn in favour of Numa; for when religion is once established you may readily bring in arms; but where you have arms without religion it is not easy afterwards to bring in religion. We see, too, that while Romulus in order to create a senate, and to establish his other ordinances civil and military, needed no support from Divine authority, this was very necessary to Numa, who feigned to have intercourse with a Nymph by whose advice he was guided in counselling the people. And this, because desiring to introduce in Rome new and untried institutions, he feared that his own authority might not effect his end. Nor, indeed, has any attempt ever been made to introduce unusual laws among a people, without resorting to Divine authority, since without such sanction they never would have been accepted. For the wise recognize many things to be good which do not bear such reasons on the face of them as command their acceptance by others; wherefore, wise men who would obviate these difficulties, have recourse to Divine aid. Thus did Lycurgus, thus Solon, and thus have done many besides who have had the same end in view.

The Romans, accordingly, admiring the prudence and virtues of Numa, assented to all the measures which he recommended. This, however, is to be said, that the circumstance of these times being deeply tinctured with religious feeling, and of the men with whom he had to deal being rude and ignorant, gave Numa better facility to carry out his plans, as enabling him to mould his subjects readily to any new impression. And, doubtless, he who should seek at the present day to form a new commonwealth, would find the task easier among a race of simple mountaineers, than among the dwellers in cities where society is corrupt; as the sculptor can more easily carve a fair statue from a rough block, than from the block which has been badly shaped out by another. But taking all this into account, I maintain that the religion introduced by Numa was one of the chief causes of the prosperity of Rome, since it gave rise to good ordinances, which in turn brought with them good fortune, and with good fortune, happy issues to whatsoever was undertaken.

And as the observance of the ordinances of religion is the cause of the greatness of a State, so their neglect is the occasion of its decline; since a kingdom without the fear of God must either fall to pieces, or must be maintained by the fear of some prince who supplies that influence not supplied by religion. But since the lives of princes are short, the life of this prince, also, and with it his influence, must soon come to an end; whence it happens that a kingdom which rests wholly on the qualities of its prince, lasts for a brief time only; because these qualities, terminating with his life, are rarely renewed in his successor. For as Dante wisely says:—

'Seldom through the boughs doth human worth renew itself; for such the will of Him who gives it, that to Him we may ascribe it.'

It follows, therefore, that the safety of a commonwealth or kingdom lies, not in its having a ruler who governs it prudently while he lives, but in having one who so orders things, that when he dies, the State may still maintain itself. And though it be easier to impose new institutions or a new faith on rude and simple men, it is not therefore impossible to persuade their adoption by men who are civilized, and who do not think themselves rude. The people of Florence do not esteem themselves rude or ignorant, and yet were persuaded by the Friar Girolamo Savonarola that he spoke with God. Whether in this he said truth or no, I take not on me to pronounce, since of so great a man we must speak with reverence; but this I do say, that very many believed him without having witnessed anything extraordinary to warrant their belief; his life, his doctrines, the matter whereof he treated, being sufficient to enlist their faith.

Let no man, therefore, lose heart from thinking that he cannot do what others have done before him; for, as I said in my Preface, men are born, and live, and die, always in accordance with the same rules.

Footnote 1:

L'umana probitate: e questo vuole
Quei che la dà, perchè da lui si chiami.
Purg. vii. 121-123.]

Vertaling in Nederlands van de liedje
Discourses On The First Decade Of Titus Livius van Niccolò Machiavelli

Over de religie van de Romeinen.

Hoewel Rome Romulus als haar eerste stichter had, en als dochter hem haar wezen en verzorging verschuldigd was, niettemin, toen de instellingen van Romulus door de hemel als onvoldoende werden beschouwd voor een zo grote staat, dat de Romeinse senaat ertoe bewogen werd Numa Pompilius als zijn opvolger te kiezen, zodat hij alle zaken zou onderzoeken die Romulus had verwaarloosd. Hij vond de mensen woest en turbulent, en verlangde er met behulp van de vreedzame kunsten naar om ze orde en gehoorzaamheid te brengen, riep de hulp in van de religie als essentieel voor het onderhoud van de burgermaatschappij, en gaf het zo een vorm dat voor velen eeuwenlang werd God nergens zo gevreesd als in die republiek. Het effect hiervan was om elke onderneming waarin de senaat of grote mannen van Rome het passend achtten, gemakkelijk te maken. En wie aandacht schenkt aan een oneindig aantal handelingen die worden uitgevoerd, soms door het Romeinse volk collectief, vaak door alleenstaande burgers, zal zien dat ze de macht van God hoger achtten dan die van de mens, ze vreesden veel meer om hun eed te overtreden dan om de wetten te overtreden. ; zoals duidelijk blijkt uit de voorbeelden van Scipio en van Manlius Torquatus. Want na de nederlaag van de Romeinen door Hannibal in Cannae, besloten veel burgers samen, in hun angst en ontzetting, Italië te verlaten en hun toevlucht te zoeken in Sicilië. Maar Scipio, die hiervan bericht kreeg, ging onder hen, en hen bedreigend met zijn naakte zwaard, liet hen zweren dat ze hun land nooit zouden verlaten. Toen Lucius Manlius opnieuw werd beschuldigd door de tribune Marcus Pomponius, ging Titus Manlius, later Torquatus genaamd, zoon van Lucius, op zoek naar deze Marcus en bedreigde hij hem met de dood als hij de aanklacht niet zou intrekken. zijn vader, dwong hem om naleving te zweren; en hij, uit angst, gezworen, hield zijn eed. In het eerste van deze twee gevallen werden daarom burgers die hun land en zijn wetten liefhebben niet in Italië konden behouden, daar gehouden door de eed die hun werd opgelegd; en in de tweede, de tribune Marcus, legde om zijn eed te houden de haat opzij die hij de vader droeg, en zag voorbij aan de schade die de zoon hem had aangedaan en zijn eigen oneer. En dit om geen andere reden dan de religie die Numa deze stad had aangedrukt.

En het zal voor iedereen die de Romeinse geschiedenis zorgvuldig bestudeert duidelijk zijn hoeveel religie heeft geholpen bij het disciplineren van het leger, bij het verenigen de mensen, door goede mensen goed te houden, en slechte mensen te beschamen; dus dat moest worden besloten aan welke prins, Romulus of Numa, Rome de grootste schuld te danken had, ik denk dat de balans in het voordeel van Numa moet veranderen; want als religie eenmaal gevestigd is, kun je gemakkelijk wapens binnenhalen; maar waar je wapens hebt zonder religie, is het achteraf niet gemakkelijk om religie binnen te halen. We zien ook dat, hoewel Romulus, om een ​​senaat te creëren, en om zijn andere burgerlijke en militaire verordeningen te vestigen, geen steun van de goddelijke autoriteit nodig had, dit zeer noodzakelijk was voor Numa, die veinsde om gemeenschap te hebben met een nimf op wiens advies hij werd begeleid bij het adviseren van de mensen. En dit, omdat hij in Rome nieuwe en onbeproefde instellingen wilde introduceren, vreesde hij dat zijn eigen gezag zijn doel niet zou beïnvloeden. Evenmin is er ooit enige poging gedaan om ongebruikelijke wetten onder een volk in te voeren, zonder toevlucht te nemen tot goddelijke autoriteit, aangezien ze zonder een dergelijke sanctie nooit zouden zijn geaccepteerd. Want de wijzen erkennen dat veel dingen goed zijn en die niet zulke redenen op het gezicht dragen als hun aanvaarding door anderen; daarom kunnen wijze mannen die deze moeilijkheden willen vermijden, hun toevlucht nemen tot goddelijke hulp. Dat deed Lycurgus, dus Solon, en dus hebben velen gedaan die hetzelfde doel voor ogen hadden.

Dienovereenkomstig stemden de Romeinen, die de voorzichtigheid en deugden van Numa bewonderden, in met alle maatregelen die hij aanbevolen. Dit moet echter worden gezegd, dat de omstandigheid van deze tijd, die diep was getint met religieuze gevoelens, en van de mannen met wie hij te maken had die onbeleefd en onwetend waren, Numa een betere mogelijkheid gaf om zijn plannen uit te voeren, waardoor hij om zijn onderdanen gemakkelijk naar elke nieuwe indruk te vormen. En ongetwijfeld zou hij die vandaag zou moeten proberen een nieuw gemenebest te vormen, de taak gemakkelijker vinden onder een ras van eenvoudige bergbeklimmers dan onder de bewoners van steden waar de samenleving corrupt is; omdat de beeldhouwer gemakkelijker een mooi beeld uit een ruw blok kan hakken dan uit een blok dat door een ander slecht is gevormd. Maar dit alles in aanmerking nemend, beweer ik dat de religie die door Numa werd geïntroduceerd een van de belangrijkste oorzaken was van de welvaart van Rome, aangezien het aanleiding gaf tot goede verordeningen, die op hun beurt geluk met zich meebrachten, en met veel geluk, gelukkig kwesties aan wat er ook werd ondernomen.

En aangezien de naleving van de verordeningen van religie de oorzaak is van de grootsheid van een staat, zo is hun verwaarlozing de aanleiding voor zijn verval; omdat een koninkrijk zonder de vrees voor God ofwel in stukken moet vallen, of door de fea in stand moet worden gehouden

Verbeter deze vertaling

Door gebrek aan tijd en mensen, worden er veel vertalingen gemaakt met de automatische vertaler.
We weten dat dit niet de beste is, maar het is genoeg om het duidelijk te maken aan degenen die ons bezoeken. van het liedje.
Met uw hulp en die van de andere bezoekers kunnen we van deze site een referentie maken voor de vertalingen van liedjes.
U wilt uw bijdrage aan het nummer geven Discourses On The First Decade Of Titus Livius We zijn gelukkig!

Niccolò Machiavelli

Discourses On The First Decade Of Titus Livius : vertaling en teks - Niccolò Machiavelli

Discourses On The First Decade Of Titus Livius

We presenteren de tekst en de vertaling van Discourses On The First Decade Of Titus Livius , een nieuw lied gecreëerd door Niccolò Machiavelli afkomstig van het album 'Discourses on the First Decade of Titus Livius (English version)'

Het album bestaat uit 141 liedjes. U kunt op de liedjes klikken om de respectieve teksten en vertalingen te bekijken:

Hier is een lijstje met de liedjes die zou kunnen beslissen om te zingen, ook het album waaruit elk liedje afkomstig is, wordt weergegeven:

laatste vertalingen en teksten van Niccolò Machiavelli

Laatste vertalingen en ingevulde teksten

Meest bekeken vertalingen deze week

Tot nu toe heb je
vertalingen van liedjes verbeterd